اوربیتال:به فضایی محدود در اطراف هستهٔ اتم که بیشترین احتمال حضور الکترون در آن است، اوربیتال می‌گویند.

اوربیتال s: اوربیتال‌های s دارای تقارن کروی می‌باشند. تراز n=1 حداکثر دارای دو الکترون است. بنابراین تراز فرعی 1s و 2s و 3s و... هم تقارن کروی دارند، با این تفاوت که اندازهٔ آنها بزرگتر از اوربیتال 1s می‌باشد.

اوربیتال p: اوربیتال p از سه اوربیتال فرعی تشکیل شده است. هر اوربیتال p به شکل دو کره تغییر شکل یافته است که می‌توان آنها را در امتداد یکی از محورهای سه گانهٔ مختصات (z,y,x) تصور کرد. از این رو اوربیتال‌های p را با py ،px و pz مشخص می‌کنند که در سه جهت مختلف قرار گرفته‌اند. اوربیتال‌های p از لحاظ انرژی برابرند و در غیاب میدان مغناطیسی نمی‌توان تفاوتی بین الکترون‌هایی که این اوربیتال‌ها را اشغال کرده‌اند قایل شد. ولی در بررسی‌های طیفی که تحت تاثیر یک میدان مغناطیسی قرار می‌گیرند، هر اوربیتال p به سه خط شکافته می‌شود.

اوربیتال‌های d: از ۵ اوربیتال فرعی تشکیل شده‌اند که جهت گیری‌های متفاوتی در فضا دارند، ولی از لحاظ انرژی باهم هم‌ارز هستند.

اوربیتال های f:نمودار تغییرات تابع موج زاویه‌ای اوربیتالهای ، وضعیت پیچیده‌ای دارد.

در پایان باید به این حقیقت جالب اشاره کرد که همانگونه که تک اوربیتال تقارن کروی دارد. مجموعه‌های سه اوربیتال ، پنج اوربیتال یا هفت اوربیتال نیز کم و بیش تقارن کروی دارند. مثلاً با این که ممکن است این طور به نظر برسد که اتمی نظیر نئون با مجموعه چهار اوربیتال و در سطح پر شده خارجی دارای ابرهای الکترونی "کج و معوجی" است. لکن واقعیت آن است که احتمال کلی توزیع الکترون در آن، روی هم‌رفته دارای نوعی تقارن کروی است.